De Europese Unie is door de jaren heen sterk gegroeid. Het begon in 1951 met de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, die uit zes lidstaten bestond. Inmiddels telt de EU 27 lidstaten.

In 2004 vond de grootste uitbreiding plaats. De Europese Unie werd uitgebreid van 15 naar 25 lidstaten. De 10 nieuwe lidstaten waren: Cyprus, Estland, Hongarije, Letland, Litouwen, Malta, Polen, Slovenië, Slowakije en Tsjechië.

Bulgarije en Roemenië zijn op 1 januari 2007 lid geworden van de EU. Zij waren in 2004 nog niet klaar om toe te treden. De onderhandelingen met Kroatië werden in juni 2011 voltooid. Naar het oordeel van de Commissie kan het land per 1 juli 2013 toetreden. Met Macedonië en Turkije voert de Unie onderhandelingen over toetreding. Op 17 juli 2009 heeft IJsland officieel het lidmaatschap aangevraagd. In juni 2010 is tijdens de Europese Top besloten om ook met IJsland de onderhandelingen te openen.

Montenegro heeft in 2008 het lidmaatschap aangevraagd, Albanië en Servië in 2009. Montenegro kreeg in december 2010 van de Raad van Ministers de status van kandidaat-lidstaat. Met dat land zullen toetredingsonderhandelingen worden geopend, als zij op een aantal terreinen vorderingen maken.

Servië zal waarschijnlijk in 2012 kandidaat-lidstaat worden, Albanië, Bosnië-Herzegovina en Kosovo behoren tot de landen die wellicht in de toekomst in aanmerking komen voor EU-lidmaatschap.

De uitbreiding van de Europese Unie met 12 nieuwe lidstaten past in een historisch groeiproces, dat de volgende stappen doorliep:

Landen kunnen niet zomaar toetreden tot de Europese Unie; zij moeten aan een aantal voorwaarden voldoen. Deze voorwaarden zijn vastgesteld door de regeringsleiders van de EU-lidstaten tijden hun vergadering in Kopenhagen in juni 1993.

Een toekomstig lid moet:

• - 

  een stabiele democratie hebben die de rechtstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en de bescherming van de minderheden waarborgt
• - 

  over een functionerende markteconomie beschikken
• - 

  de gemeenschappelijke regels, normen en beleidsmaatregelen aanvaarden die de basis van de EU-wetgeving vormen

In de aanloop naar de toetreding hebben de Europese Unie en de kandidaat-lidstaten een strategie uitgestippeld die hen moet voorbereiden op toetreding. De Unie geeft de lidstaten financiële steun om te kunnen voldoen aan de eisen voor het lidmaatschap.

De uitbreiding van 2004

De uitbreiding van de Unie in 2004 was een ingrijpende gebeurtenis voor alle belangrijke EU-organen. Zo wijzigde de personele samenstelling en het aantal leden van instellingen als het Europees Parlement en het Europees Hof van Justitie. Ook de stemverhoudingen in de Raad van de Europese Unie veranderden door de toetreding van nieuwe lidstaten. In de praktijk heeft de uitbreiding ook grote gevolgen voor de Europese Commissie, omdat elk lid van de EU een eurocommissaris mag leveren.

Na deze uitbreiding liggen de prioriteiten vooral bij het verbeteren van de levensstandaard van de nieuwe lidstaten, die in alle gevallen onder het EU-gemiddelde ligt. De economische gevolgen van de uitbreiding waren groot. Door de uitbreiding is de interne markt groter geworden, en dit heeft zowel de nieuwe als de oude lidstaten een impuls gegeven.

Nu de EU steeds groter wordt, wordt het ook steeds moeilijker om het eens te worden over een gezamenlijke aanpak op bepaalde terreinen. Niet alle lidstaten zijn bereid om te wachten op de landen die meer tijd nodig hebben. Daarom is er besloten om een nauwere samenwerking tussen een beperkt aantal lidstaten mogelijk te maken. Sinds het Verdrag van Amsterdam is dit mogelijk.

Hoe verder?

Niet iedereen is blij met de uitbreiding van de EU. Sommige mensen zijn bang dat de eigen identiteit van hun land verloren gaat of dat er veel arme mensen uit de nieuwe lidstaten naar de oude lidstaten zullen komen voor werk.

De Europese Commissie noemt als belangrijk voordeel van de uitbreiding van de EU de mogelijkheid om vrede, democratie, welvaart en stabiliteit in Europa te verspreiden. Onderzoek van het Centraal Planbureau uit oktober 2006 wijst uit dat het lidmaatschap zeer gunstig uitpakt voor de economieën van de nieuwe lidstaten. Bovendien is de EU door de schaalvergroting een sterkere speler op het wereldtoneel geworden.

De Europese Commissie vindt dat reeds gemaakte afspraken met kandidaat-lidstaten moeten worden nagekomen. Tegelijk moet de EU wijzigingen aanbrengen in de organisatie en besluitvormingsprocedures, zodat de EU ook bij een groter aantal leden efficiënt kan blijven functioneren. De Commissie wil bovendien terughoudend zijn in het aangaan van nieuwe afspraken.

In november 2006 gaf de Europese Commissie aan dat ook de capaciteit van de EU om nieuwe leden op te nemen een rol moet spelen bij beslissingen over verdere uitbreiding.

De geografische grens van de Europese Unie is vooralsnog niet duidelijk gedefinieerd. Turkije is kandidaat-lidstaat, een groot deel van dat land ligt in Klein-Azië. Ook de Oekraïne zou, mits het aan de voorwaarden voldoet, op termijn lid mogen worden van de Europese Unie, zo stelt een rapport van het Europees Parlement.

Lees meer

Lees meer over de (mogelijke) toetreding tot de EU van

Bij de besluitvorming op dit beleidsterrein spelen de Europese Commissie, de Raad, het Europees Parlement en de afzonderlijke lidstaten van de Europese Unie een rol.

Initiatief

Een land vraagt het lidmaatschap aan bij de Raad. Als er onderhandelingen over toetreding komen, worden deze gevoerd door de Commissie. De voorwaarden waaraan een kandidaat-lidstaat moet voldoen worden vastgelegd in een akkoord tussen de EU en de kandidaat-lidstaat. De Europese Raad heeft een aantal criteria voor toetreding vastgesteld waar een kandidaat-lidstaat aan moet voldoen.

Eerstverantwoordelijk voor de onderhandelingen is de Eurocommissaris voor uitbreiding en Europees nabuurschap:

Invloed nationale parlementen

Nationale parlementen van de lidstaten kunnen binnen acht weken nadat de Europese Commissie een voorstel heeft bekendgemaakt, laten weten dat de Europese Unie zich niet met het onderwerp zou moeten bezighouden.

Vanuit het Nederlandse parlement zijn bij dit beleidsterrein betrokken:

Besluitvorming door Raad, Europees Parlement en lidstaten

De besluitvorming verloopt volgens de instemmingsprocedure.

De raadsformatie die beslist over uitbreiding van de Europese Unie is de Raad Algemene Zaken. Besluiten in de Raad worden genomen met eenparigheid van stemmen.

Vertegenwoordiger voor Nederland in de Raad is:

De Raad moet voor zij een besluit neemt de Europese Commissie raadplegen.

Het Europees Parlement moet een besluit goedkeuren. Het kan geen amendementen indienen. In het Europees Parlement wordt dit besluit genomen met meerderheid van stemmen.

Voor het Europees Parlement beoordeelt de parlementscommissie Buitenlandse Zaken, mensenrechten, Gezamenlijk Buitenlands en Veiligheids Beleid verzoeken tot uitbreiding van de Unie. Europarlementariërs uit deze commissie maken ook voortgangsrapportages waarin kandidaat-lidstaten worden beoordeeld op hun capaciteit om toe te treden. Voor Nederland zijn de volgende Europarlementariërs lid:

Voor Nederland zijn de volgende Europarlementariërs plaatsvervangend lid:

Omdat bij toetreding van een nieuwe lidstaat de verdragen moeten worden aangepast, moet elke lidstaat afzonderlijk de toetreding goedkeuren. Elke lidstaat volgt hierin de eigen gangbare procedure. In Nederland beslist het parlement.

Hot issues

Nederland

Europese Unie

Activiteitendossier

Factsheet Europees Parlement

Statistiek

Eurobarometer

Betrokken instanties